กลับมาได้หรือเปล่า, ความทรงจำสีจางๆๆ
posted on 27 Nov 2009 14:24 by madgod
กลับมาได้หรือเปล่ากลับมาหาฉันทีได้ไหมคนดี
หากว่าใจของเธอไม่ได้เปลี่ยนไป
ก็ให้โอกาสฉันอีกจะได้ไหม
ได้โปรดอย่าทิ้งรักไปเล
หากว่าใจของเธอไม่ได้เปลี่ยนไป
ก็ให้โอกาสฉันอีกจะได้ไหม
ได้โปรดอย่าทิ้งรักไปเล
"ตรู๊ด................ ตรู๊ด....................
"โหล หวัดดีครับ "
สะงัวสะเงียมารับโทรศัพท์ตอนตี 3
"เออ ไอ้ต้อ นี่กูโต๊ดนะ "
มันอีกแล้ว เลือเวลาโทรมาดีนะ
ผม : มีไร
โต๊ด : มึงจำอีหน่อยได้เปล่า ทิตย์สิ้นเดือนนี้ มันจะแต่งงานแล้วนะ
ผม : เออๆๆๆๆ
.
...
....
...หน่อย
......หน่อย
........หน่อย
(ลึกเข้าไปใน ความทรงจำในสมอง อันน้อยนิด มีภาพความทรงจำสี ซีเปียรางๆๆๆ ขึ้นมา )
หน่อย เป็นเด็กสาวผุ้หญิงตัวเล็กๆๆๆ
หน่อย ชอบ ผูดผมเปียไปโรงเรียนเสมอ
หน่อย รอยยิ้มที่สวยงาม ฟันกระค่าย ขาวคู่นั้น
หน่อย หมวยๆๆหน่อยตามสเป็กนิยม
หน่อย เป็นผู้หญิง ที่ทำให้ สมัยเรียน ม.ปลาย นั้น เป้นสีชมพู
ทำไห้ผมอยากจะโรงเรียนพร้อมกับเธอทุกวัน
ทำให้ผม ต้องตื่นแต่ตี 5 เพื่อออกจากบ้านประมาณ 6 โมง
เพื่อไปรับเธอที่บ้านขากบางแค ทั้งที่ผมอยุ่อ้อมน้อย แต่โรงเรียนอยุ่หนองแขม
เวลานั้น ระยะทางแค่ไหนไม่เป็นปัญหา ถ้าหัวใจมันเรียกร้องที่จะไปหา
หน่อยทำให้ ผมได้ใช้ชีวิต วัยรุ่นครั้งหนึ่งในชีวิต ให้คุ้มค่า
รุ้จักไออุ่น ความอุ่นของไอสาว จากอ้อมกอดอันแผ่วเบาของเธอ
ซึ่งตอนนั้นใจผมนั้นเต้นระรัวทุกครั้งที่อยู่ใกล้
และรุ้สึกกระวนกะวายทุกครั้งที่ไม่ได้เห็นหน้าเธอ
ซึ่งผมไม่รู้ว่าความรู้สึกนั้นเรียกว่าอะไร
แต่ผมคิดไปเอง ว่า " นั้นคือรักครั้งแรกของผม "
แต่ผมไม่รู้ว่า ผมเรียกถูกหรือเปล่า
เพราะวันนึง มันก็มาหาผม
วันที่ทุกคนไม่อยากเจอนักหรอก
แต่ก็ต้องเจอ รวมถึงผมด้วย
.
...
.........
วันนั้น ในห้างสรรพสิ้นค้าแห่งหนึ่ง
จำได้วันนั้นผมกับเธอไปดูหนังด้วยกัน
ซึ่งหนังเรื่องอะไรนั้นผมจำไม่ได้หรอก
ผมจำได้แต่ไออุ่นที่มือผมกุมข้อมือเล็กๆๆนั้นไว้ ตลอดเวลา 2 ชั่วโมง
หลังจากหนังจบ ผมกลับเธอก็ชวนกันกลับบ้าน
ซึ่งที่ป้ายรถเมลล์ ที่ผุ้คนหนาแน่นนั้น
อยู่ๆๆ เธอก็เอ่ยขึ้น มาว่า
" ต้อ เรามีอาไรจะบอกนะ "
"หือ ...... อาไรเหรอ "
"เอ่อ..................ต้อเป็นเพื่อนดีที่สุดของเรานะ ตลอดเวลา 3 ปี เธอที่เพื่อนที่สำคัญของเราที่สุด
แต่................ถ้าต้อหวังอาไรมากกว่า นั้น เรายังไม่พร้อมที่จะให้เธอ ต้อเข้าใจเรานะ "
.
...
..........
ตอนนั้นผมรุ้สึกเวลามันหยุดนึ่ง
วินาทีนั้น ผมรู้สึกเอ๋อ............
นาทีต่อมา ผมรู้สึกอึ้งปนสงสัย ..........
ชั๋วโมง ต่อมา ผมอยู่ที่บ้าน พร้อมกับน้ำในตา มันไหลออกมา
วันต่อ ผมรู้สึกไร้ตัวตน โลกนี้มันจบแล้วทุกอย่าง
หลายเดือนต่อมา ผมอยู่ที่ทะเล พร้อมกับรักษาความเจ้บปวดภายในใจ ที่สุราพร้อมผองเพื่อนมันช่วยได้
และหลายปี ต่อมา .....................ผมถึงรู้ว่า ความ นั้นคือสิ่งที่เขาเรียกว่า การอกหัก
เหอะๆๆๆ โง่เนอะ ใช้เวลาตั้งนานกว่าจะรุ้สึกตัว ................... - -"
..................................................................
โต๊ด : ไอ้ต้อ ไปเปล่า เดี๋ยวกูไปรับ เงียบไปเลยมึง
ผม : เออๆๆ จัดมา กูไปแน่นอน
หลังจากวางโทรศัทพ์ คืนนั้น ผมนอนฝันเกี่ยวกับเรื่องตอนนั้น ทั้งคืนเลยฮะ
จนต้องเอามาระบายเป็นกระทู้นี้
สิ้นเดือนนี้ ผมไปงานแต่ง พร้อมความทรงจำเก่าๆๆฮะ